آکھیں سوہنے نوں ہواۓ نی جے تیرا گزر ہووے
دم دم نال ذکر کراں میں تیریاں شاناں دا
جے جین دا چاہ رکھنا ایں تُو راہیا مدینے دیا
اوہدی ذات تے ہر ویلے پُھل چڑھدے دروداں دے
دیوانیو! بیٹھے رہو محفل نوں سجا کے تے
اوہ کیسیاں گھڑیاں سَن مہمان ساں سوہنے دے
ایہو دل وچ نیازیؔ دے اِک آس چروکنی اے
— Abdul Sattar Khan Niazi\