اے شکیبِ جانِ مضطر رحمۃٌ لِّلْعالَمیں
اے کہ نورت ماہ پروَر رحمۃٌ لِّلْعالَمیں
مَنْ رَّاٰنِیْ قَدْ رَاَ الْحَقّ ست فرمانِ شما
از سمومِ رنج و غم ہم و اَلم من سوختم
قطرۂ زابِ کرم کافیست یک قطرہ بدہ
تیرہ و تار ست شامِ ما غریباں صبح کن
گر جمالِ احمدی خواہی در اصحابش ببیں
اوست گرربِ جہاں اِینست رحمت خلق را
چوں بر آرم سر ز گورِ خود ببینم رُوئے اُو
دامن احمد رضا خان داد در دست فقیر
من جمیؔل مضطرم بر درگہ تو حاضرم
— Jamil Ur Rehman Qadri\