کدی اٹھدی سی کدی بہندی سی
اوہنوں کول نہ کوئی بٹھاوندا سی
اوہدی لنگھدی کویں دیہاڑی سی
اس ڈاچی تے جیہڑی مائی سی
آخر وچ مکے آئی سی
ہر بوہا اوس کھڑکایا سی
ہر در دی بنی سوالی سی
جدوں سارے پاسیوں رہ گئی اے
آخر اوہ بوہا جڑیا اے
رحمت دا جھولا جُھلیا اے
اک لونڈی باہر آئی اے
پھڑ باہوں اوس اٹھایا اے
آ تینوں نال لے جاواں میں
ساڈےویڑےاوہ چن چڑھیا اے
گئی نال حلیمہ دائی اے
دل پھڑ کے اپنا بہہ گئی اے
اج جاگیا بخت حلیمہ دا
پھڑ سوہنا لایا سینے نوں
ملی دل نوں بڑی تسلی اے
جدوں پیرکُلی وچہ دھریا اے
پئ لوری آپ سناندی اے
بنو سعد دیاں جودایاں نیں
سب پچھن باہر نہ آنی ایں
کویں اپنا وقت لنگھانی ایں
بولی ایہہ حلیمہ دایاں نوں
میں باہر تے نئیں آنی آں
بس ویہڑے وچ گھم لینی آں
سرکار دا منہ چم لینی آں
— Muhammad Ali Zahoori\