گریۂ کُن بُلبلا از رنج و غم
سُنبُلا از سینہ بَرکَش آہِ سرد
ہاں صَنوبَر خیز و فریادی بِکُن
چہرہ سرخ از اشکِ خونی ہر گُلیْسْتْ
پارہ شو اے سینۂ مَہ ہَمچو مَن
خِرمَنِ عَیشَتْ بِسُوز اے بَرقِ تیز
آفتابا آتشِ غم برفِروز
ہمچو اَبر اے بحر در گِریَہ بجوش
خشک شو اے قُلزُم اَز فَرطِ بُکا
کُن ظُہور اے مَہدیؔ عالی جناب
آہ آہ از ضُعفِ اسلام آہ آہ
مَردُماں شہوات را دیں ساختند
ہر کہ نَفسَش رَفت راہے اَز ہَوا
بہرِ کارے ہر کِرا گُفتہ تَعال
ہر کِر اگُفت ایں چُنیں کُن اے فلان
آں یکے گُویاں محمد آدمی سْتْ
جُز رِسالت نیْسْت فَرقے درمیاں
ایں نَدانَد اَز عَمیٰ آں ناسَزا
گر بود مَر لعل را فضل و شرف
آں خَزَف اُفتادَہ باشَد بر زمیں
لعل باشد زیبِ تاجِ سَروَراں
واں دَمی کَز خَلَقِ مَذبُوحی جَہَد
بوئے او کَردَہ پریشاں صَد مَشام
او دمِ مسفوح ذمش در نبی
مشکِ اَذفَر رُوح را بَخْشَد سُرور
شامّہ اَز بوئے اُو رشکِ جِناں
مَولویِّ مَعدنِ رازِ نِہُفْت
کارِ پاکاں را قِیاس از خود مَگِیر
ہے چہ گُفتَم ایں چُنیں شِبہِ شنِیع
لعل چہ بود جَوہری یا سرخیئے
مُصطَفیٰ نورِ جنابِ اَمرِ کُن
مَعدنِ اَسرارِ عَلّام الْغُیُوب
بادشاہِ عَرشِیان و فرشیاں
راحتِ دل قامتِ زیبائے اُو
جانِ اِسماعیل بر رُویَش فدا
گَشْت موسیٰ دَر طُویٰ جُویانِ اُو
بَندگانَش حور و غِلمان و مَلک
مِہر تابانِ عُلومِ لَم یَزَل
ذرّۂ زاں مِہر بر موسیٰ دَمِید
رَشْحۂ زاں بَحر بر خِضر اُوفْتاد
پس وَرا زِیں قدر شاہِ اَنبِیا
وصفِ اُو از قُدرتِ انساں وَ راسْتْ
لذّتِ دیدار شوخے سیم تن
فتنہ آئینے خَراماں گُلشَنے
گَر بِخواہی فَہمِ اُو مَردی کُنَد
ناکَشیدَہ مِنّتِ تیٖرِ جَفا
دل نہ شُد خوں نابہ در یاد لَبے
مُرغِ عَقلَش بے پر و بالے شَود
گرچہ خود دانَد اَسیرِ دِل رُبا
زِیں مثل تو می شُدی اَز نَیش نُوش
تا مَن از تَمْثِیل می کَردَم طَلب
زِیں کَرّ و فَرّ در عجب وامانْدَہ اَم
ایں سخن آخِر نہ گَردَد از بیاں
نیست پایا نَش اِلٰی یَومِ التَّنَادْ
خامُشی شُد مُہرِ لَبہائے بیاں
اِیں چُنیں صَد با فِتَن اَنْگِیخْتَنْدْ
فرقۂ دیگر زِ اِسماعِیلِیاں
در دلِ شاں قصد تا زِہ فِتنہا
کہ بَہ شَش طبقاتِ زیرِینِ زمیں
شَش چُو آدم شش چُو موسیٰ شش مَسِیح
ہَمْدَرانْہا شش چو ختم الانبیا
با محمد ہر یکے دارَد سرے
پارہ شُد قلب و جگر زِیں گفتگو
اَلْحَذَر اے دل زِ شعلہ زادگاں
مُصطَفیٰ مِہْرِیْسْتْ تاباں بِالْیَقیں
مُسْتَنیر اَز تابشِ یک آفتاب
گرچہ یک باشَد خود آں مِہرے سَنِی
دو ہَمی بِینَنْدْ یک را اَحْوَلاں
چَشم کَج کَردَہ چُو بِینی ماہ را
گوئی اَزْ حیرت عَجب اَمْرِیست اِیں
راسْت کَر دی چشم و شُد رَفع حجاب
راسْت کُن چشمِ خود از بہرِ خدائے
اے بَرادر دست در احمد بزن
رو تَشَبُّثْ کُن بَذَیْلِ مُصطَفیٰ
پَندہا دادَیم و حاصل شُد فَراغ
در دو عالَم نیست مثلِ آں شاہ را
مَا سِوَی اللہ نیست مِثلَش اَزْ یکے
اَنبیائے سابِقِیں اَے مُحتشم!
درمیانِ ظُلمت و ظلم و غُلو
آفتابِ خاتَمِیَّت شُد بلند
نورِ حق اَز شَرقِ بِیمِثلی بِتافْت
دَفْعۃً برخاسْت اندر مَدحِ اُو
لَیک شَپر نا پَذِیرَفْت از عِناد
چشمْہا بُودَند اِیں ربّانیاں
اَبر آمَد کِشتْہَا سیراب کَرد
حق فِرِسْتاد ایں سَحابِ باصَفا
بارشِ اُو رحمتِ ربُّ الْعُلیٰ
رَحمتَش عام اَسْت بہرِ ہمگُناں
چوں نئی بے مِثلیش را مُعترِف
نیست فضلَش بہرِ قومِ بے ادب
چوں ببینند آں سَحاب اِیناں زِ دُور
بَلْ ہُوَ مَااسْتَعْجِلْواخِزْیٌ عَظِیْم
فیض شُد با غَیظ گرمِ اِختِلاط
خِرمنے کش سُوخْت برقِ غیظِ اُو
مَزرعے کش آب داد آں بحرِ جُود
قُلْ کَزَرْعٍ اَخْرَجَ الشَّطْأَ اِلٰی
یُعْجِبُ الزُّرَّاع کَالْمَآءِ المَعِیْن
ابرِ نَیسان سْتْ ایں ابرِ کرم
قطرۂ کَز وَے چَکِید اندر صَدَف
بحرِ زاخِر شَرعِ پاکِ مصطفیٰ
قَطرہا آں چار بَزم آرائے اُو
بَرْگْہائے آں گلِ زیبا بدند
قصد کارے کرد آں شاہِ جواد
جُنبِشِ اَبرو نہ تَکلیفِ کلام
آں عَتیقُ اللہ امامُ الْمُتَّقِیں
واں عمر حق گو زبانِ آنجناب
بود عثماں شَرمگِیں چشمِ نبی
نیست گر دستِ نبی شیرِ خدا
دستِ احمد عَین دستِ ذُوالجلال
سَنگریزہ می زَنَد دستِ جناب
وصفِ اہلِ بیعت آمَد اے رشید
شرحِ ایں معنی بِروں از آگَہی سْتْ
تا اَبد گر شرحِ ایں مُعْضِل کُنَم
رَبّنَا سُبْحَانَکَ لَیْسَ لَنَا
گُفتہ گفتہ چوں سخن ایں جا رَسید
مُلْہِمِ غَیبی سُرُوش راز داں
درخورِ فَہمَتْ نَباشَد ایں سخن
اَصفیا ہم اندریں جا خامُشَنْدْ
رازہا بر قلبِ شاں مَستور نیست
ہر کُجا گَنجے وَدِیْعت داشْتَنْدْ
در دلِ شاں گنجِ اَسرار اے اَخو
روزِ آخر گَشت و باقی ایں کلام
نَغْز گُفت آں مَولَوی مُستَنَد
اَلْغرض شُد مثل آں عالی جناب
مُتَّفق بر وَے ہَمہ اِسلامیاں
مُمْتَنِعْ بِالْغَیْر دانَد یک فریق
وا دَریْغا کَردہ ایں قومِ عَنِید
اَللّٰہ اَللّٰہ اے جَہولانِ غَبی
مصطفیٰ و ایں چُنیں سُوء الادب
سابعِ سَبعہ مگُوئید از عِناد
روزِ محشر چوں خطاب آیَد زِ عرش
ہیچ می بِینید در اَرض و سَما
یک زباں گویَند نے نے اے کریم
آنچناں کاندَر ازل زِ ارواحِ ما
لاَجَرم آنْرُوز زِیں قولِ وَخِیْم
مُعترِف آیَنْدْ بر جرم و خطا
کایْخُدا از فضلِ اُو غافلِ بدیم
رَبَّنَا اِنَّا ظَلَمْنَا رحم کُن
پردہا بر چشمِ ما اُفْتادَہ بُود
نفسِ ما اَنداخْت ما را در بَلا
عُذرہا در حشر باشَد نا پَذیر
سخت روزے باشَدآں روز اَلاماں
واحدِ قہَّار باشَد در غضب
زہرہا دَرباختہ اَفلاکِیاں
دو گروہ باشَند مَسعود و لَئِیم
رَبِّ سَلِّم اِلتِجائے اَنبیا
بر لب آمد نامِ آں رُوزِ سیاہ
اِعترافِ جُرم و توبہ اے اَرِیب
کِیں جَہولاں را ز طعن و دور باد
شاں بیک جائے زمانِ گِیر و دار
تاجِ مِثلِیَّت گَہے بر سر نِہَند
گاہ بِالذَّات سْتْ آں ختم اے ہُمام
نَونیازانِ کتابِ اِضطِراب
اَندرِیں فن ہر کہ اُوستادی بَوَد
می رَسَد از وے بہرِ فرضے نبی
گہ قَناعت کن گزشتہ از طمع
اَز نبوت و زِ نُزولِ جبرئیل
معنیِ شمس اَست برگِ نَسْتَرن
آہُوے چین ست مقصود از سَما
اَلغرض سیماب وَش در اِضطِراب
چند در کوئے جبل بِشِتافتند
من فدائے علمِ آں یکتا شَوَم
حَبَّذا سِرّ و عِیاں دانائے من
کَرد اِیمائے بریں فِتنہ گری
احمدا بِنِگر کہ ِایناں چوں زَدَند
اُوفْتادَند از ضلالت در چَہے
تا بکے گوئی دِلا از اِین و آں
نالۂ کن بہرِ دفعِ ایں فساد
اے خدا اے مہرباں مولائے من
اے کریم و کار سازِ بے نیاز
اے بَیادَت نالۂ مُرغِ سحر
اے کہ نامَت راحت جان و دِلَم
ہر دو عالم بندئہ اِکرامِ تو
ما خطا آریْم و تو بخشِش کُنی
اللہ اللہ زیں طرف جرم و خطا
زَہر ما خواہیم و تو شکر دِہی
تو فِرِسْتادی بَما روشن کتاب
از طفیلِ آں صِراطِ مستقیم
بہرِ اسلامے ہزاراں فِتنَہا
اے خدا بہرِ جنابِ مصطفیٰ
بہرِ مردانِ رَہتْ اے بے نیاز
بہرِ آبِ گریۂ تَردامناں
بہرِ اشکِ گرم دوراں از نِگار
بہرِ جیبِ چاکِ عشقِ نامراد
پُر کن از مقصد تَہی دامانِ ما
ہیچ می آیَد ز دستِ عاجزاں
بلکہ کارِ تُسْتْ اِجابَت اے صَمَد
ما کہ بُودیْم و دعائے ما چہ بُود
ذرّۂ بر رُوئے خاک اُفتادَہ بُود
تکیہ بر رب کَرد عبدِ مُستَہاں
کیستْ مولائے بِہ از ربِ جلیل
چوں بَدیں پایہ رَسانْدَم مَثْنَوِی
تا خِتَامُہٗ مِسْکْ گُویَند اہلِ دیں
چوں فَتاد از رَوزَنِ دل آفتاب
— Muhammad Ilyas Atar Qadri\