قصیدۃ مجیدۃ مقبولۃ اِنْ شَاءَ اللہُ تَعَالٰیفی منقبتِ
اَیْکِہ صَد جاں بَستہ در ہر گوشۂ داماں توئی
آں کدامیں سَنگدل عیارئہ خونخوارۂ
سروِناز خویشتن را بر کہ قُمری کردۂ
ہم رُخاں آئینہ داری ہم لَباں شکر شِکن
جوئے خوں نرگس چہ ریزَد گر بچشماں نرگسی
آں حَسِینَسْتِی کہ جانِ حُسن می نازَد بتو
نو غزالِ کمسنِ من سوئے ویراں می رمی
سینہ حُسن آباد شد تَرسَم نُمائی در دِلَم
سوختم من سوختم اے تاب حُسنَتْ شعلہ خیز
ایں چنینی اَیکہ ماہَت زیرِ ابرِ عاشقی ست
سینہ گر بر سینہ ام مالی غَمَتْ چِینم مَگر
ماہِ من مہ بندہ ات مَہ را چہ مانی کاینچنیں
عالَمے کشتہ بَناز اِینجا چہ ماندی در نیاز
دامِ کاکُل بہرِ آں صیَّاد خود ہم می کشا
باغہا گشتم بجانِ تو کہ بے ما نا ستی
منکِہ می گِریَم سزائے من کہ رُویَت دیدہ ام
یا مَگر خود را بروئے خویش عاشق کردئہ
گُریز رَبْط آمیز بَسُوئے مَدح ذَوق اَنگیز
آں شَہے کانْدَرِ پَناہَش حسُن و عشق آسُودَہ اَنْدْ
حُسنِ رنگَش عشقِ بُویَش ہر دو بر رُویَش نِثار
عشق در نازش کہ تا جاناں رسانیدم ترا
عشق گُفْتَش سَیِّدا بَرخِیز و رُو بر خاک نِہ
اَ لْاِلْتِفَاتُ اِلَی الْخِطَابِ مَعَ تَقْرِیْرِجَامِعِیَّۃِ الْحُسْنِ وَالْعِشْق
سوزی اَفروزی گدازی بزِم جاں روشن کنی
گردِ تو پروانۂ روئے تو یکساں ہر طرف
شہ کریم ست اے رضاؔ در مدح سر کن مطلعے
اوّل مطالع المدح
اُنْسِ جانِ قُدْسِیان و غوثِ اِنس و جاں توئی
ظِلِّ ذاتِ کِبریا و عکسِ حُسنِ مُصطَفیٰ
مَنْ رَاٰنِی قَدْ رَاَی الْحقگر بِگوئی می سَزَد
بَارکَ اللہ نَوبہارِ لالہ زارِ مصطفیٰ
جُوشَدْ از قدِ تو سَرْوْ و بارَد از رُوئے تو گُل
آنکِہ گُویَنْدْ اَولِیا را ہَسْتْ قدرت از اِلٰہ
از تو میریم و زییم و عیشِ جاویداں کنیم
کُہنَہ جانے دادَہ جانے چوں تو دربَریافْتیم
عالمِ اُمِّی چِہ تَعْلِیْمے عَجیبتْ کَردَہ اَست
فِی ترقیَا تہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ
شہسوارِ من چہ می تازی کہ در گامِ نخست
تا پری بخشودۂ از عرش بالا بودۂ!
سالہا شُد زیرِ مِہمیز ست اسپِ سالکاں
فی کَوْنِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ سِرًّا لَا یُدْرکُ
یا مگر آئینہ از غیب ایں سو کردہ روے
یا مگر نوعے دگر را ہم بشر نامیدہ اند
فِی جَامِعیّتہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ لِکَمَالَاتِ الظَّاہِرِوَالْبَاطِن
پردہ بَرگِیر از رُخَتْ اے مَہ کہ شرحِ مِلّتی
ہم توئی قُطبِ جنوب و ہم توئی قطبِ شمال
ثابِت و سَیَّارَہ ہم دَر تُسْتْ و عرشِ اَعظمی
فِی اِرْثِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَنِ الْاَنْبِیَاءِ وَالْخُلَفَاءِ وَنِیَابَۃً لَہُمْ
ناظِمِ ذُوالْقَدر بالا دست والا شاں توئی
دَورِ آخر نَشْوِ تو بر قَلبِ اِبراہیم شُد
ہم خلیلِ خوانِ رِفْق و ہم ذَبِیحِ تِیغِ عِشق!
مُوسیِ طورِ جلال و عیسیِ چَرخِ کمال
تاجِ صِدِّیقی بَسر شاہِ جہاں آراسْتی
ہم دو نورِ جان و تَن داری و ہم سَیف و علم
فِی تَفْضِیْلہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَلَی الْاَوْلِیَاء
واصلاں را در مقامِ قُرب شانے دادَہ اَند
قَصرِ عارف ہر چہ بالاتر بتو محتاج تر
فَصْلٌ مِنْہُ فِی شَئٍ مِنَ التَّلْمِیْحَات
اَندَرِیں قول آنْچِہ تخصِیصاتِ بِیجا کَردَہ اَند
بہرِ پایَت خواجۂ ہِنداں شہِ کَیواں جناب
در تَنِ مَردانِ غیب آتِش زِ وَعْظَت می زَنی
آں کہ از بَیتُ المقدس تا دَرَتْ یک گام داشت
رَہرَوانِ قُدس اگر آنجا نہ بِینَنْدَت رَوا سْتْ
سبز خِلْعَت با طِرازِ قُلْ ہُوَ اللہُ اَحَد
فَصْلٌ مِنْہُ فِی تَفضِیلہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَلٰی مَشَائِخِہِ الْکِرَام
لیک سیرِ شاں بُود بر مُستقر و از کُجا
ماہِ مَنْ لَّا یَنْبَغِیْ لِلشَّمْسِ اِدْرَاکُ الْقَمَر
کُور چشمِ بد چہ می بالی پَری بودی ہلال
فِیْ تَقْرِیْرِ عَیْشِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ
بُلبلاں را سوز و ساز و سوزِ اِیشاں کم مَباد
خوش خور و خوش پوش و خوش زِی کوریِ چشمِ عَدُوّ
کامرانی کُن بَکامِ دوستاں اے مَن فِداتْ
شاد زِی اے نَو عَروسِ شادمانی شاد زِی
بلکہ لاَ وَ اللہ کاینہا ہم نہ از خود کَردَۂ
ترکِ نسبت گُفتم از مَن لفظِ مُحی الدّیں مَخواہ
ہم بَدِقَّت ہم بَشُہرت ہم بَہ نعتِ اولیا
تَمْہِیْدُ عَرْضِ الْحَاجَۃ
چارۂ کُن اے عطائے بنِ کریم اِبنُ الکریم
با ہمیں دستِ دوتا و دامنِ کوتاہ و تنگ
کوہ نہ دامن دِہَد وقت آنکہ پُر جوش آمدی
اَلْمَطْلَعُ الرَّابِعُ فِی الْاِسْتِمْدَاد
آیۂ رحمت توئی آئینۂ رحماں توئی
سادگِیم بِیں کہ می جُویم زِ تو دَرمانِ درد
اَ لْاِسْتِعَانَۃُ لِلْاِسْلَام
کافراں تَوہِینِ اسلام آشْکارا می کُنَنْد
تا بِیایَد مَہدی اَز اَرواح و عیسیٰ از فَلک
کشتیِ مِلت بمَوجے کَالْجِبَالْ اُفْتادَہ اَست
باد ریزَد مَوج موج و موج خیزَد فوج فوج
اِسْتِمْدَادُ الْعَبْدِ لِنَفْسِہٖ
نامۂ خود گر سِیَہ کَردَم سِیہ تر کردَہ گِیر
گُم چہ شُد گر ریزہ گَشْتَم نگْ بَدَسْتَت مُومیا
سخت ناکَس مَردَ کے اَم گر نہ رَقْصَم شاد شاد
وقت گوہر خوش اگر دَریاش در دل جائے داد
کوہِ مَن کاہسْتْ اگر دَسْتے دِہی وقتِ حساب
اَلْمُبَاہَاتُ الْجَلِیَّۃُ بِاِظْہَارِنِسْبَۃِ الْعَبْدِیَّۃ
مادرَم باشَد کنیزِ تو پِدَر باشَد غلام
مَن نمک پَرْوردَہ اَم تا شِیرِ مادَر خوردَہ اَم
خطِّ آزادی نہ خواہَم بَنْدَگِیَّت خُسْرَوی اَست
اِنْتِسَابُ الْمَدَّاحِ اِلٰی کِلَابِ الْبَابِ الْعَالِی
سگ بیاں نَتوانَدْ و جُودَت نہ پابندِ بَیانَسْتْ
گر بسنگے می زَنی خود مالکِ جان و تَنی
پارۂ نانے بِفَرما تا سوئے مَن اَفگنند
من کہ سگ باشَم زِ کوئے تو کُجا بیروں رَوَم
دَر کُشادہ خواں نِہادَہ سگ گُرسنہ شَہ کریم
دور بنشینَم زمیں بوسَم فتم لابَہ کُنَم
لِلّٰہِ الْعِزَّۃ سگِ ہندی و در کوئے تو بار
ہر سگے را بر درِ فَیْضَتْ چُناں دل می دِہَنْدْ
گر پریشاں کَرْد وقتِ خادمانَت عَوعَوم
وائے مَن گر جلوہ فرمائی و مَن مانْدْ بمن
قادری بُودَن رضاؔ را مفت باغِ خُلد داد
— Ala Hazrat Imam Ahmed Raza Khan Barelvi\
