سَقَانِی الْحُبُّ کَاْسَاتِ الْوِصَالٖ
داد عشقم جامِ وصلِ کِبریا
اَلصَّلا اے فُضلہ خورانِ حضور
بَخْش کَردن گَر نِہ عَزمِ خُسرَوی سْتْ
سَعَتْ وَ مَشَتْ لِنَحْوِیْ فِیْ کُئُوْسٖ
شُد دَواں در جامْہا سُویَم رَواں
شکرِ تو از ذکر و فکر اَکبر بَوَد
سوئے مَے بر بوئے مے مَرداں رَواں
فَقُلْتُ لِسَآئِر الْاَقْطَاب لُمُّوْا
گُفْتَم اے قُطباں بعونِ شانِ مَن
جمع خواندِی تا قَوِی دِلہا شَوَند
ورنہ تا بامِ حضورِ تو صُعود
وَ ھُمُّوْا وَ اشْرَبُوْا اَنْتُمْ جُنُوْدِیْ
ہِمّت آرید و خُورید اے لَشکَرَم
شکرِ حق جامِ تو لِبرِیزِ مَے ست
تا بَما ہم آیَدْ اِنْشَائَ الْعَظِیْم
شَرِبْتُمْ فُضْلَتِی مِنْ بَعْدِ سُکْرِیْ
مَن شُدَم سَرشار و سُورَم می چشید
فُضلہ خورانَش شَہان و مَن گدائے
یَلَّلے جودِ شَہم گُفتہ ملائے
مَقَامُکُمُ الْعُلٰی جَمْعًا وَ لٰکِنْ
جاے تاں بالا و لے جایم بَودْ
جاتْ بالاتر زِ وہمِ جائہَا
پائہا چہ بَوَد کہ سَرہا زیرِ پاتْ
اَنَا فِیْ حَضْرَۃِ التَّقْرِیْبِ وَحْدِیْ
یَکَّہ در قُربم خُدا گَرْدانَدَم
اَیکِہ می گردانَدَت آں یک نہ غیر
تاجِ قُربش شادماں بر سر بِنِہ
اَنَا الْبَازِيُّ اَشْھَبُ کُلُّ شَیْخٍ
بازِ اَشہب ما و شیخاں چوں حَمام
حَبَّذا شہبازِ طَیرِستانِ قُدس
شادماں بر قُمری کَوتر بِزَنْ
کَسَانِیْ خِلْعَۃً بِطِرَازِ عَزْمٍ
خلعتم با خوش نگارِ عَزم داد
یا رَب ایں خِلْعَتِ ہُمایوں تا نُشُور
تاج را از فَرقِ خود مِعراج دِہ
وَ اَطْلَعَنِیْ عَلٰی سِرٍّ قَدِیْمٍ
آگَہَم فَرمود بر رازِ قدیم
عہدہ از تو عَہد از تو ما زِ تو
یَلَّلے وَخ وَخ زمانِ خُرمی سْتْ
وَ وَلَّانِیْ عَلَی الْاَقْطَاب جَمْعًا
والیم کَردَہ بر اَقطابِ جہاں
از ثُریا تا ثَرٰے اَمْرَت امیر
پیش ازاں کافْتَد سوئے آتش نیاز
فَلَوْ اَلْقَیْتُ سِرّیْ فِیْ بحَارٍ
رازِ خود گر اَفْگَنَماندر بِحا ر
نفس و شیطاں نَزعِ جاں گُور و نُشُور
ناخدایا ہفت دریا در رَہم
وَ لَوْ اَ لْقَیْتُ سِرّيْ فِيْ جبَالٍ
رازم اَر جلوہ دِہَم گردَد جِبال
اے زِ رازَت کوہِ کاہ و کاہِ کوہ
طاعَتَم کاہ اَست جُرمَم کوہ وار
وَ لَوْ اَلْقَیْتُ سِرّیْ فَوْقَ نَارٍ
پَرتَوِ راز اَفْگَنَم گر بر اَثیر
نَیِّرا من نارِ جرم اَفروختم
زارِ من از زور با خود نَوش کُن
وَ لَوْ اَلْقَیْتُ سِرِّیْ فَوْقَ مَیْتٍ
رازِ خود بر مردہ گر اَفْگنم
اے نگاہَت زندہ ساز مُردَہا
ایں لَبانَت شہد بار جلوہ کن
وَ مَا مِنْھَا شُھُوْرٌ اَوْ دُھُوْرٌ
نیست شہرے نیست دَہرے را مُرُور
اے درِ تو مرجعِ ہر دَہر و شہر
ہر مہِ عُمرم کُن از مِہرَت بَخیر
وَ تُخْبِرنِیْ بمَا یَاْتِی وَ تَجْرِیْ
جملہ گویَد با من از حال و صفت
اَوْحَشَ اللہ زیبَد ایں شہ را جلال
دَر جِدالش کے کُجا یابی اماں
مُریْدِیْ ھِمْ وَ طِبْ وَ اشْطَحْ وَ غَنِّ
بندہ ام خوش می سرا بِیباک و مست
ایں سخن را بندہ بایَد بندہ کُو
شاد و پا کُوباں رَود جانم زِ تن
مُرِیْدِیْ لَا تَخَفْ اَﷲُ رَبِّیْ
ربِ من حق بندہ از تَرسے مَنال
اے تُرا اَﷲ رب محبوب اَب
رب و اَب پاکَت نَمود از رَیب و عیب
مُریْدیْ لَا تَخَفْ وَاشٍ فَاِنِّیْ
بندہ ام تَرسے مَدار از بَدسِگال
شکر حق با بندگاں شہ را سرَسْت
بندہ اَت را دشمناں دانَند خَس
طَبُوْلِیْ فِی السَّمَائِ وَ الْاَرْض دَقَّتْ
نَوبتَم در خَضری و غَبرا زدند!
یا رب ایں شہ را مبارک دِیر باز
بادشاہا شکرِ سلطانیِ خویش
بِلَادُ اللہِ مُلْکِیْ تَحْتَ حُکْمِیْ
ملکِ حق مُلکَم تہِ فرمانِ من
بَارَکَ اللہ وسعتِ سُلطانِ تو
تِیرہ وقتے خِیرہ بختے سینہ رِیش
بَارَکَ اللہ وسعتِ سُلطانِ تو
تِیرہ وقتے خِیرہ بختے سینہ رِیش
نَظَرْتُ اِلٰی بِلَادِ اللہِجَمْعًا
در نگاہم جملہ مُلکِ ذوالجلال
وَہ کہ تو می بینی و ما در گُناہ
چشم دِہ تا زیں بلاہا وارَہیم
وَ کُلُّ وَلِیٍّ لَّہٗ قَدَمٌ وَّ اِنِّیْ
ہر ولی را یک قدم دادَند و ما
کام جانہا تو بَگامِ مصطفیٰ
گام بر گام سگے ما را مَبیں
دَرَسْتُ الْعِلْمَ حَتّٰی صِرْتُ قُطْبًا
درس کَردَم علم تا قُطبے شُدم
اے سعیدِ بو سعید سعدِ دیں
نے ہمیں سَعْدی کہ شاہا سَعد کن
رِجَالِیْ فِیْ ھَوَاجرِھِمْ صِیَامٌ
در تَموزِ روز جَیشَم روزہ دار
کارِ مَردانَت صیام ست و قیام
مَرد کن یا خاکِ راہَت کن شَتاب
اَنَا الْحَسَنِيْ وَ الْمِخْدَعْ مَقَامِیْ
از حسن نسلِ من و مِخدع مقام
سَرْوَرا ما ہم بَراہ اُفتادَہ اَیم
گل براہا یک قدم گل کم بداں
اَنَا الْجیْلِیْ مُحیُّ الدِّیْن اِسْمِیْ
مَولدَم جیلاں و نامَم مُحیِ دیں
اے ز آیاتِ خدا رایاتِ تو
جلوہ دِہ از رایتَت ایں آیتَت
وَ عَبْدُ الْقَادِرِ الْمَشْھُوْرُ اِسْمِیْ
نام مشہور است عبدالقادرَم
آنِ جَدَّت چوں نَباشَد آنِ تو
بر رضاؔئے ناقصَت اَفشاں نَوال
خُفتہ دل تا چند ننگِ زِیستن
تِشنہ کامے پا بَدامے کَردَہ غَش
رو برش اُو را برش بیدار ساز
جاں نوازا ! جاں فدائے نامِ تو
ایں دُعا از بندہ آمیں از مَلک
— Ala Hazrat Imam Ahmed Raza Khan Barelvi\